در المحصل از او ياد كرده و بر او رحمت فرستاده است « 1 » . مىگويند افكارش مخالف ابن سينا بوده است . رساله‌اى در حدوث عالم نوشته و در سال 523 در نظاميهء مرو به تحصيل اشتغال داشته است . 5 . ابوبكر محمد بن يحيى بن الصائغ اندلسى ، معروف به « ابن باجه » . از اعاظم فلاسفه به شمار رفته است . كتابهاى زياد تأليف كرده است . اخيراً رسالهء « نفس » او به كوشش دكتر محمدصفير حسن معصومى استاد دانشگاه داكا ( پاكستان شرقى ) چاپ شده است . در سال 533 درگذشته است . وى استاد ابن رشد ، فيلسوف معروف اندلسى بوده است « 2 » 6 . ابوالحكم مغربى اندلسى . هم شاعر است و هم حكيم و هم طبيب ، ولى روح شعر بيشتر بر او حاكم بود . به هزل بيشتر توجه داشته تا به جد . اصلًا عرب باهلى است و از مغرب به بلاد مشرق آمد و در حدود مصر و شام بزيست و در سال 549 درگذشت . وى استاد ابن الصلاح است كه استاد استاد شهاب الدين سهروردى است . طبقهء دهم 1 . صدرالدين ابوعلى محمد بن على بن الحارثان السرخسى . وى شاگرد افضل الدين غيلانى و استاد فريدالدين داماد و استاد استاد خواجه نصيرالدين طوسى بوده است . اطلاع صحيحى از او در دست نيست . در ترجمهء تتمهء صوان الحكمه مختصر از او ياد شده است . محمود محمد خضيرى از صاحب خريدة القصر نقل مىكند كه وى كتب زيادى در فلسفه و مساحت و حساب تأليف كرده و مدتى در بغداد مقيم بوده و با ابومنصور جواليقى ( متوفّى در 539 ) ملاقات داشته و به سرخس بازگشته و در سال 545 ( شايد در جوانى ) فوت كرده است « 3 » 2 . ابوبكر محمد بن عبد الملك بن طفيل اندلسى . از حكماى معروف اندلس است . احتمالًا شاگرد ابن الصائغ بوده است . شهرت بيشتر او شايد به واسطهء كتاب معروف حى بن يقظان است كه از رسالهء حى بن يقظان ابن سينا تقليد شده ولى از آن جامعتر و

--> ( 1 ) . الكتاب الذهبى للمهرجان الالفى لذكرى ابن سينا ، ص 56 . ( 2 ) . عيون الانباء ، ج 3 / ص 102 . ( 3 ) . الكتاب الذهبى للمهرجان الالفى لذكرى ابن سينا ، ص 57 .